امام حسین (ع) و امام مهدی(عج)

فرستادن به ایمیل چاپ

دوباره ماه شعبان رسيد، ماهي كه در آن نورهاي درخشاني پا به عالم دنيا گذاشتند و با وج ود خود به جهان حياتي دوباره بخشيدند

از ميان اين گوهر‌هاي ناب هستي امام حسين عليه السلام و امام عصر عليه السلام درخشش بيشتري دارند كه يكي در سوم شعبان و ديگري در نيمه ماه شعبان گيتي را با آمدنشان نوراني كردند، يكي با نگاه سرخ خويش فداكاري، از جان گذشتن براي دين و پايداري را به ما مي‌آموزد و ديگري با نگاه سبزش، اميد به آينده، در انتظار عدالت، به دنبال راستي و زيبايي بودن را به ما نويد مي‌دهد. اين دو امام گرانمايه پيوند‌هاي ناگسستني با هم دارند.

امام مهدي عليه السلام در خَلق و خُلق شبيه جدش امام حسين عليه السلام مي‌باشد او مانند جدش حسين عليه السلام علم و قدرت و شجاعت و سازش ناپذيري و بيعت نكردن با ظالمان مي‌باشد. به دنبال برپايي حق و عدالت در سراسر جهان است. ياد امام مهدي عليه السلام تسكين بخش دل امام حسين عليه السلام و يارانش در شب عاشورا است و ياد امام حسين عليه السلام، امام مهدي عليه السلام را در شب و روز نالان قرار داده است. او كه هر روز جد غريبش را ياد مي‌كند و در سوگ او ماتم مي‌گيرد و در انتظار روز عاشورايي است كه دستور قيام به او داده شود و كار نيمه تمام جد غريبش را در برپايي دولت كريمه اهل بيت عليهم السلام به پايان برساند.

براي اين‌كه پيوند ميان اين دو را فراموش نكنيم؛ در شب ميلاد امام زمان عليه السلام، شب قدر و در دعاي ندبه از حسين عليه السلام ياد مي‌كنيم و شعار سپاهيان حضرت مهدي عليه السلام «يا لثارات الحسين» است و حضرت مهدي عليه السلام با ياد او قيام خود را آغاز مي‌كند از طرف ديگر در زيارت عاشورا، در ميلاد امام حسين عليه السلام و در تعزيت روز عاشورا ياد حضرت مهدي عليه السلام را فراموش نمي‌كنيم و از خدا مي‌خواهيم ما را از ياوران آن امام منتظر براي خونخواهي آن امام شهيد قرار دهد.

در روايتي مي‌خوانيم:

حضرت سيد الشهدا عليه السلام در كربلا رو به اصحاب و ياوران خود كرد و فرمود:

جدم رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: فرزندم حسين عليه السلام در سرزمين كربلا غريبانه، تنها و با لب تشنه به شهادت مي رسد هر كسي او را ياري دهد همانا مرا و فرزندش حضرت مهدي عليه السلام را ياري كرده است.[1]

اما براي ما كه در كربلا حاضر نبوديم و نتوانستيم جان خود را فداي سالار شهيدان كنيم حالا چگونه مي‌توانيم در زمرة ياري گران آنان باشيم؟ در پاسخ مي‌توان گفت، ياري كردن را مي‌توان به ياري قلبي و زباني و عملي انجام داد.

ياري قلبي

ياري قلبي يعني ما در دل خواهان ياري امام حسين عليه السلام باشيم و بگوييم اگر ما آن زمان حاضر بوديم آن امام غريب را ياري مي‌كرديم. امام رضا عليه السلام به ابن شعيب مي‌فرمايد: اي فرزند شبيب اگر خوشحال مي‌شوي ثواب كساني را كه در راه امام حسين عليه السلام به شهادت رسيده‌اند را ببري هر وقت او را ياد كردي بگو «يا ليتني كنت معهم فافوز فوزاً عظيما» اي كاش با آنان بودم و به آن رستگاري عظيم مي‌رسيدم.[2]

اما ياري قلبي وقتي حاصل مي‌شود كه ما امامان عليهم السلام و جايگاه آنان را به درستي بشناسيم و بعد از شناخت درست، وليّ نعمت بودنشان را مورد تصديق و پذيرش قرار دهيم. شناخت قلبي منتهي به محبت قلبي مي‌شود و به دنبال محبت و علاقه ياري قلبي به وجود مي‌آيد.

ياري زباني

ياري زباني مرحله‌اي بالاتر از ياري قلبي است يعني انسان آن‌چه را در دل به آن عقيده‌مند است بر زبان جاري كند اگر امام حسين و امام زمان عليهم السلام را در دل قبول دارد، بوسيله زبان عقيده قلبي خود را بيان كند و در پرتو اظهار زباني وليّ نعمت خويش را ياري كند. ما مي‌توانيم با برپايي مجالس ياد اهل بيت عليهم السلام در ميلاد‌ها و شهادت‌ها و در روزهايي كه منسوب به آنان است و با خواندن زيارت‌ها و دعاهاي منسوب به آنان به ياري زباني آنان برخيزيم.

ياري عملي

كاملترين ياري وقتي حاصل مي‌شود كه انسان بعد از ياري قلبي و زباني، با رفتار خويش در عمل، ياري‌گر امام خود باشد و اگر انسان با كردار خويش، خود را در مسير بندگي پروردگار متعال قرار دهد و با رفتار خود ديگران را به اين مسير هدايت كند به بهترين صورت امام حسين و امام عصر عليهم السلام را ياري كرده است. هشام بن حكم در اوايل سنين جواني وقتي كه تازه بر صورتش مو روييده بود بر امام جعفر صادق عليه السلام وارد شد. امام عليه السلام او را بالاتر از همه بزرگان اصحاب خويش در كنار خود جاي دادند و وقتي ديدند اين كار بر سالخوردگان سنگين و گران آمده است هشام را اين‌گونه معرفي فرمودند: «هذا ناصرنا بقلبه و لسانه ويده» اين شخص با قلب و زبان و رفتار خود ياور ما است.[3]

در پايان يادآور مي‌شويم كه اگر مي‌خواهيم ياري كننده امام حسين عليه السلام و امام مهدي عليه السلام در اين زمان باشيم؛ بهترين كار زنده نگاه داشتن ياد آن دو امام بزرگوار در همه جا با بيان زندگي و رفتار و هدف‌ها و فضايل آنان است و بهترين راه براي اين كار نشان دادن فضايل آنان در رفتار و كردار است كه اين بهترين شيوه تبليغ است تا زينت و مايه سرافرازي آنان باشيم نه مايه سرافكندي و شرمساري آنان. به اميد آن‌كه پروردگار انسان‌ها ما را از ياوران حضرت مهدي عليه السلام براي برپايي دولت نور و عدالت و برچيدن بيداد و ستمگري قرار دهد.

پي نوشت


[1] . معالي السبطين، ج1، ص208 ـ رياض القدس، ج1، ص263.

[2] . بحار الانوار، ج44، ص286.

[3] . بحارالانوار، ج10، ص295، حد4.


صفحه ی کنونی: صفحه اصلی